ตอนที่สอง (มีสองตอนอะนะ) เต็มเต็มมาแล้ว!

การเดินทางไปโรงพยาบาลครั้งแรกกับครั้งที่สองช่างแตกต่างกัน ครั้งนี้ดูจริงจัง ประมาณว่า เจ็บจริง คลอดจริง ไม่ใช้สลิง ไม่ใช้สตั๊นท์
ราวๆ ตีสองเกือบตีสาม เข้าไปปลุกม๊า เพราะม๊าบอกว่าจะไปโรงบาลด้วย หยิบหมอนข้างอันเล็กติดตัวมาหนึ่งอัน หยิบกระเป๋าซึ่งข้างในไม่มีอะไรเล้ยยย ขึ้นรถ ระหว่างนั่งมาในรถต้องปรับเบาะนอน เพราะปวดท้องจนกลิ้งเกลือกเถือกไถ เหงื่องี้แตกซิก พอถึงโรงบาลถูกพาขึ้นรถเข็น แล้วรีบเข้าห้องคลอดโดยพลัน

พยาบาลเข้ามาตรวจ ลูบๆ คลำๆ ท้อง ตรวจปากมดลูกแล้วก็บอกว่ามี sign จะคลอด (อ๋อ แน่ล่ะค่ะ) ให้เปลี่ยนชุดนอนรอ เดี๋ยวจะให้น้องเค้าเข้ามาสวนตู๊ดตู๊ดนะคะ (โอยย จะทำอะไรก็ทำเถอะค่ะ)
พอสวนตู๊ดตู๊ดเสร็จก็เกิดการปั่นป่วนครั้งใหญ่ วิ่งเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน โมเม้นท์นั้นมันช่างทรมาน ทั้งปวดท้องคลอดและปวดท้องอี้ แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แป๊บเดียวก็เข้าสู่ภาวะปกติ
กลับมานอนปวดท้องที่เตียงรอคลอดต่อ หมอนข้างที่พกมาช่วยบรรเทาความปวดได้มาก ปวดทีก็บีบเข้าไปสิ บีบเข้าไป ระหว่างนั้นก็นอนมองเข็มนาฬิกา เป็นการจับจังหวะการปวด แล้วก็ช่วยให้ใจจดจ่ออยู่กับเข็มที่เดินไป ไม่จดจ่ออยู่กับความปวด การนอนมองเข็มนาฬิกา ยังช่วยให้รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วดีด้วย

แป๊บเดียวก็เช้าแล้ว พยาบาลเปลี่ยนเวร สลับกันเข้ามาตรวจเรื่อยๆ วัดการบีบตัวของมดลูก ตรวจปากมดลูกเป็นระยะๆ ประมาณก่อน 8 โมงเช้าพี่พยาบาลโทรหาหมอ แป๊บเดียวหมอก็มา จริงๆ หมอมีเคสผ่าคลอดตอนเช้าอยู่แล้ว หมอตรวจปากมดลูกแล้วบอกว่าหัวเด็กยังอยู่สูง ถ้าจะคลอดเองคงต้องรอไปก่อน แต่เดี๋ยวหมอจะให้ฉีดยาบล็อกหลัง จะได้เจ็บน้อยลง

ตลอดทั้งคืน ม๊ากับพี่แม็คสลับกันเดินเข้าๆ ออกๆ ห้องรอคลอด พี่แม็คแอบออกมางีบข้างนอกบ้าง เข้ามาชวนคุยบ้าง ส่วนม๊า พอเช้าเห็นว่ายังไม่มีอะไรก็ขอแว้บไปที่ทำงาน ม๊าบอกว่า ตาลทนดีจังเลยนะ ไม่ร้องโวยวายเลย ห้องข้างๆ ร้องเสียงดังมากกก (ก็อยากร้องเสียงดังๆ เหมือนกันแหละ แต่เกรงใจเค้า)

ประมาณ 10 โมงได้มั้ง หมอเข้ามาตรวจอีกครั้ง บอกว่าปากมดลูกเปิดดี แต่หัวเด็กยังอยู่สูง ยังไม่มุดเข้าอุ้งเชิงกราน สงสัยคงต้องผ่า ยังไงจะรอดูอีกซักพัก ถ้าหัวเด็กยังไม่มุดจริงๆ ก็ต้องผ่าละนะ หมออกไปซักพักใหญ่ๆ พยาบาลก็เข้ามาตรวจอีก ปรากฏว่าหัวก็ยังอยู่สูงอีก ยังไงคงต้องผ่า คุณแม่โอเคไม๊คะ (ไม่โอเคก็ต้องโอเคล่ะค่ะ) แต่พอพยาบาลออกไปมานอนคิดว่าอยากคลอดเองง่ะ เลยเรียกพยาบาลเข้ามาคุยอีกรอบ ขอคลอดเองไม่ได้เหรอคะ ถ้ารออีกหน่อยไม่ไหวเหรอคะ พยาบาลช่วยเจรจากับหมอ สรุปหมอบอกว่ามดลูกบีบตัวมาค่อนข้างนอนแล้ว คุณแม่น่ะไม่เจ็บหรอก เพราะว่าบล็อกหลังแล้ว แต่กลัวว่าเด็กจะเครียด งุงิ โอเกโอเก ผ่าก็ผ่า
นอนรอเค้าเตรียมห้องผ่าตัดซักพัก พี่แม็คก็เริ่มเตรียมตัวจะเข้าไปด้วย เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมกล้องวิดีโอ พี่แม็คดูตื่นเต้นมากๆ ซักพักเค้ามาเข็นเตียงเข้าห้องผ่าตัด ตื่นเต้นจัง

ถูกจับนอนบนเตียงผ่าตัด ล็อคแขนล็อคขา (กลัวชั้นจะลุกขึ้นมาเดินเล่นเหรอยะ) เจ้าหน้าที่ก็เริ่มจัดการกับเนื้อตัวดิฉัน ทำความสะอาดโน่นนั่นนี่ แล้วหมอดมยาก็เข้ามาฉีดยาบล็อกหลังเพิ่ม หลังจากนั้นก็รู้สึกหนาวมากๆ ไม่รู้หนาวเพราะถูกบล็อกหลังหรือหนาวเพราะแอร์ห้องผ่าตัดเย็นมาก หลังจากนั้นเริ่มสลึมสลือ แต่หูยังได้ยินเจ้าหน้าที่ในห้องผ่าตัดคุยกัน  "กินข้าวเที่ยงยังเธอ" "ยัง เดี๋ยวเสร็จเคสนี้ลงไปกิน" "โทรไปสั่งไว้ก่อนสิ เสร็จแล้วได้ลงไปกินเลย" "ชั้นเอากะเพราไก่" "ชั้นเอาข้าวผัด" เวร...มาสั่งข้าวไรกันตอนนี้